Fuso mówi, że jej fabryki są neutralne pod względem CO2 – drobny druk mówi co innego
Cztery japońskie fabryki Mitsubishi Fuso mają już status neutralnych pod względem emisji CO2, na lata przed terminem. Bilans wyzerowano jednak kredytami węglowymi, a nie realnym brakiem emisji.
Mitsubishi Fuso obiecała wyzerować emisje w swoich fabrykach do 2039 roku. Właśnie to zrobiła – 14 lat wcześniej. Brzmi jak triumf. Jest jednak haczyk: do zera doszedł bilans, nie rzeczywisty wolumen emisji. Resztę CO2 producent po prostu odkupił w postaci certyfikowanych kredytów węglowych.
Status neutralnych pod względem emisji za 2025 rok otrzymały cztery japońskie zakłady: fabryki Kawasaki i Nakatsu, zakład autobusowy Mitsubishi Fuso Bus Manufacturing w Toyamie oraz fabryka nadwozi PABCO w Sagami. Pierwotnie Fuso planowała osiągnąć neutralność dopiero do 2039 roku, ale w 2023 roku wyraźnie przyspieszyła i przesunęła termin na 2025. Do tego czasu Kawasaki i Nakatsu obniżyły już emisje o ponad 20% względem 2015 roku, a kupowana energia elektryczna pochodziła już ze źródeł odnawialnych.
Panele słoneczne, oszczędność energii i zielona energia wykonały dużą część pracy. Nie całą. W ciągu 2025 roku i pierwszego kwartału 2026 Fuso domykała pozostałą lukę kredytami – tą częścią, którą sama firma nadal nazywa nieuniknioną. Od kwietnia 2026 producent obiecuje utrzymać neutralność dzięki dalszym redukcjom CO2. Nie mówi jednak, czy stosowanie kredytów kiedykolwiek się skończy, ani jaka część wyniku faktycznie z nich wynika.
Łatwo przeoczyć tu jeden szczegół. Deklarowana neutralność dotyczy wyłącznie operacji produkcyjnych. Dostawcy, transport komponentów oraz eksploatacja ciężarówek i autobusów z silnikiem diesla pozostają poza jej zakresem. Certyfikaty ISO 14001 i ISO 50001, na które powołuje się komunikat, również nie są dowodem zerowych emisji – potwierdzają jedynie systemy zarządzania środowiskowego i energetycznego, nic więcej.
Tak śmiałe oświadczenie można zweryfikować tylko w jeden sposób: raportem z bezwzględną wielkością emisji, liczbą wykorzystanych kredytów i danymi niezależnego audytora. Dopóki go nie ma, pytanie pozostaje otwarte – ile jest tu realnej dekarbonizacji fabryk, a ile ładnie opakowanej kompensacji zdobytej poza nimi.