Rosnące sprzedaże chińskich samochodów elektrycznych w Europie zaostrzyły dyskusję na temat ich naprawialności. Na pierwszy rzut oka niskie ceny i szybka ekspansja rynkowa mogą sugerować problemy w przyszłości. Badania pokazują jednak, że złożoność napraw zależy nie od kraju pochodzenia auta, lecz od jego konstrukcji technicznej oraz jakości sieci serwisowej.

Współczesne samochody elektryczne, niezależnie od marki, stają się coraz bardziej skomplikowane. Powodem są zintegrowane struktury nadwozia, liczne czujniki oraz drogie akumulatory. Każda awaria może oznaczać poważną naprawę. Wymiana modułów baterii kosztuje od 1200 do 7000 euro, a całego pakietu akumulatorów nawet do 30 000 euro. Kluczowe znaczenie ma konstrukcja platformy, dostęp do modułów, możliwość naprawy segmentowej oraz otwartość danych dla niezależnych serwisów.

Gigacasting, technologia stosowana już przez europejskich producentów, upraszcza produkcję, ale może zmniejszyć naprawialność nawet o jedną trzecią, jeśli nie uwzględnia się możliwości częściowej wymiany komponentów. W praktyce oznacza to, że nawet drobna kolizja może wymagać wymiany głównej struktury. Tymczasem wiele chińskich marek, w tym BYD i SAIC, aktywnie buduje łańcuchy dostaw do napraw i recyklingu baterii. Ich integracja pionowa pomaga obniżyć koszty utrzymania.

Dla europejskich nabywców głównym wyzwaniem jest już teraz brak wyszkolonych serwisów, ograniczony dostęp do oprogramowania i narzędzi diagnostycznych oraz długie czasy dostaw części. Dlatego pytanie dla konsumentów warto przeformułować: czy samochód jest zaprojektowany tak, by mógł być naprawiany przez cały okres eksploatacji?

Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja jest jasna: przyszłe europejskie przepisy dotyczące dostępu do danych, obowiązkowej dostępności części oraz standardów recyklingu ostatecznie zdefiniują, jak naprawialne będą wszystkie samochody elektryczne – zarówno chińskie, jak i europejskie.