Washington daha “Amerikan” arabalar istiyor — ve bunun bedelini ilk önce Amerikalıların kendisi ödeyebilir. Reuters’a göre Ford, General Motors ve Stellantis, USMCA ticaret anlaşmasında önerilen revizyonun bir kısmına karşı çıkmaya hazırlanıyor: iki üretici, değişikliklerin her şirket için yılda en az 2 milyar dolar ek maliyete yol açabileceğini tahmin ediyor.
Şu anda USMCA’nın ayrıcalıklı rejiminden yararlanmak için bir binek araçta en az %75 Kuzey Amerika kökenli parça değeri bulunması gerekiyor. Bu, ABD, Kanada ve Meksika arasındaki ticaret anlaşmasının resmen yürürlükte olan koşulu. Washington, Reuters’ın kaynaklarına göre çok daha sert bir yapı tartışıyor: bir aracın en az %50’sinin doğrudan ABD kökenli parçalardan oluşması, mevcut %75’lik Kuzey Amerika eşiğinin de yükselmesi gerekebilir. Ancak bu rakamlar henüz kesinleşmiş bir kural değil.
USTR görüşmeleri inkar etmiyor — görüşmeler sürüyor. Resmi belgelerde henüz netleşmemiş olan şey, tam olarak %50’lik rakam. ABD-Meksika arasındaki bir sonraki müzakere turu eylül 2026’da yapılacak. Detroit için bu, zaten yürürlükte olan gümrük vergilerinin üzerine ekleniyor: GM, 2026’da brüt tarife giderlerinin 2,5–3,5 milyar dolar seviyesinde olacağını öngörüyor.
İşte sektör birliği AAPC’nin işaret ettiği paradoks tam burada. Japonya, Güney Kore ve AB’den gelen araçlar, ayrı ticaret anlaşmaları sayesinde ABD’ye yaklaşık %15’lik birleşik oranla girebiliyor. Japon ve Kore arabaları için bu seviye ABD tarafınca resmen sabitlenmiş durumda. Sonuç garip: Ford ya da GM’nin birden fazla ülkeden gelen parçalarla Kuzey Amerika’da monte ettiği bir araç, rakip bir şirketin tamamen ithal ettiği araçtan daha karmaşık bir hesaplama ve gümrük sistemine tabi olabiliyor.
Amerikalı üreticilerin yerelleşmenin kendisine karşı çıkmamasının nedeni de tam olarak bu: AAPC, USMCA’nın korunmasını destekliyor, ama noktasal değişiklikler ve yeterli bir geçiş süresi istiyor. Henüz kesinleşmiş bir fiyat artışından değil, gelecekteki kurallar üzerine bir mücadeleden söz ediyoruz. Ama şirket başına ek 2 milyar dolar, Detroit’in neden daha “Amerikan” bir araba uğruna verilen mücadelenin sonunda alıcının kendisi tarafından ödeneceğinden korktuğunu açıkça gösteriyor.
