Czy wiedzieliście, że niektóre samochody mają swoich imiennych sobowtórów? Nie krewnych, nie klonów platformowych — czyste imienniki, urodzone na różnych kontynentach pod całkowicie odmiennymi filozofiami. Autoevolution zebrało pięć takich par z klasyki amerykańskiej i europejskiej: maszyny noszące identyczne emblematy, nie mające ze sobą absolutnie nic wspólnego.
Najbardziej jaskrawy przypadek? Hornet. Brytyjski Wolseley przykleił to imię do lekkiego sześciocylindrowego sedana już w 1930 roku, a w 1961 wskrzesił je dla bogatszej wersji Mini. W USA jednak Hornet zagrzmiał zupełnie inaczej: w 1951 roku emblemat trafił na Hudsona — i ten samochód wdarł się łokciami do wczesnej NASCAR. Niski środek ciężkości, rzędowa „szesnastka” 5,0 litra — zwycięstwo za zwycięstwem nad dużo mocniejszymi V8.
Z Dartem zrobiło się nerwowo bardzo szybko. Chrysler z wyprzedzeniem zaklepał nazwę dla Dodge’a. Więc kiedy Daimler dumnie zaprezentował swój sportowy wóz — również nazwany Dart — na nowojorskim salonie w kwietniu 1959 roku, ultimatum spadło bez ścielenia słomki. Brytyjczycy musieli na poczekaniu przechrzcić auto na SP250. Pomogło? Niespecjalnie. Publika nadal pamięta go jako Daimler Dart. Tymczasem Dodge Dart od 1960 rozrastał się w pełną linię modeli, w tym legendarne dragsterowe bestie Max Wedge i HEMI Super Stock.
Monte Carlo — kolejna historia dwóch światów, które nigdy się nie spotkały. Od 1970 roku Chevrolet zrobił ze swojego Monte Carlo muskularne, osobiste coupé luksusowe. Lancia odpowiedziała środkowosilnikową Montecarlo — zapisaną celowo jako jedno słowo, żeby nie wchodzić w drogę Amerykanom. W USA Włoszkę sprzedawano wręcz jako Scorpion. A teraz najlepsze: dokładnie ta „mała Lancia” przeobraziła się później w rajdową 037 — tę, która wzięła szturmem Grupę B.
Diplomat? Tutaj też podwójne życie. W Oplu był flagowcem — amerykańskie V8 pod maską, niemiecki prestiż we wnętrzu. W Dodge’u — droższy krewny Aspena, który wytrzymał aż do 1989 roku. Z Fiestą logika się odwraca: na długo przed europejskim hatchbackiem Forda, nazwa należała do dwóch modeli Oldsmobile’a — w tym limitowanego kabrioletu z 1953 roku, wyprodukowanego w nakładzie zaledwie 458 sztuk.
Dziś te zbiegi to nic więcej niż kolekcjonerska ciekawostka. Ale mówią coś o starym przemyśle motoryzacyjnym: nazwy dobierano słuchem, statusem, czuciem. Globalne ryzyko prawne ważyło niewiele. Dzisiaj dobry emblemat sprawdza się niemal tak skrupulatnie jak platformę albo silnik.
A czasem nazwa przeżywa sam samochód. Fiesta stała się ludową małożówką Europy. Dart pozostał symbolem amerykańskiego Mopara. A Hornet wciąż brzmi ostrzej i szybciej niż połowa współczesnych oznaczeń z czterech liter i jednej cyfry.
